Ἀριθμ. Πρωτ. 1.144/Φ.5.1 Ἐν Κισάμῳ, τῇ 23ῃ Μαρτίου 2026
Πρός:
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες
καί τόν εὐσεβῆ καί φιλόθεο λαό
ῶν Ἐπαρχιῶν Κισάμου καί Σελίνου.
«Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον• ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε»
(Μάρκ. 16:6).
***
Φωτόμορφα καί εὐλογημένα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας,
«Ἑορτήν ἑορτῶν καί πανήγυριν πανηγύρεων» ὀνομάζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός τό Ἅγιο Πάσχα, τήν Ἀνάσταση, πού μᾶς ἀξιώνει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας νά ἑορτάζουμε καί φέτος. Τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως γίνεται σημαία θριάμβου. Πάνω σ᾿ αὐτό στηρίζεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. «Τό φαιδρόν τῆς Ἀναστάσεως κήρυγμα» διαλύει τήν ζοφερή ἀτμόσφαιρα τῆς ἀπογοητεύσεως, τοῦ φόβου καί τῆς θλίψεως. «Χριστός ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται». Οἱ ἐλπίδες ἀναζωογονοῦνται. Ἡ κατήφεια παραχωρεῖ τήν θέση της στήν χαρά. Ὁ φόβος καί τό σκοτάδι διαλύονται ἀπό τό Ἀνέσπερο Φῶς τοῦ κενοῦ Μνημείου τοῦ Χριστοῦ μας. Ἡ ἐλπίδα ἀνασταίνεται.
Ἡ ζωή μας γίνεται αἰσθητή ἀπό τήν ἐλπίδα. Ὑπό αὐτήν τήν προοπτική κανένα ἀνθρώπινο πρόσωπο δέν εἶναι μία μάταιη καί καταδικασμένη ἐκ τῶν προτέρων ὕπαρξη. «Ἄν ἀναστηθήκατε μαζί μέ τόν Χριστό», μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «τότε ἀγωνιστεῖτε γι’ αὐτά πού εἶναι ἐπάνω», ἐκεῖ πού εἶναι ὁ Χριστός. Αὐτό φυσικά δέν σημαίνει ὅτι χρειάζεται νά ζοῦμε ἀδιαφορῶντας γιά τήν ζωή καί τίς ἀνάγκες της. Τό ἀντίθετο. Σημαίνει ὅτι ὁ ἀγώνας τῆς ζωῆς μας χρειάζεται νά εἶναι ἀγώνας ποιοτικός. Ἀγώνας γιά τήν δικαιοσύνη, τήν ἀγάπη, τήν ἐλευθερία καί τήν ἀλήθεια. Ἀγώνας δηλαδή πού θά μᾶς ἐλευθερώνει ἀπό τό αὐτοείδωλό μας καί ἀπό ὅ,τι μᾶς κλείνει στόν ἑαυτό μας καί θά πλαταίνει τήν καρδιά καί τόν νοῦ μας. Γιατί, ὅπως σημειώνει καί ὁ μακάριος Γέροντας Βασίλειος, Προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων: «Εἶναι ἄρρωστος ὁ δυνατός πού δέν ἀγαπᾷ καί αὐτοκαταδικάζεται αὐτός πού δέν ἀντέχει τόν ἄλλον». Τά πάντα χρειάζεται νά τά βλέπουμε στήν ζωή μας καί νά ζοῦμε τήν ζωή μας ὑπό τό φῶς τοῦ πρωινοῦ τοῦ Πάσχα, τῆς Ἀναστάσεως, καθώς Ἐκεῖνος, ὁ ἀναστάς Κύριος, εἶναι, ἐν τέλει, ὁ Κύριος καί ὁ Κριτής τοῦ κόσμου καί τῆς ἱστορίας.
Στόν πληγωμένο καί κατακερματισμένο κόσμο πού ζοῦμε, σέ ἐποχές ὅπου οἱ ἄνθρωποι, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά, εἶναι μπερδεμένοι, ταραγμένοι, φοβισμένοι καί ἀνήσυχοι, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μᾶς καλεί νά ζήσουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Νά ζήσουμε τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως, πού εἶναι ἡ μοναδική ἀναίρεση τοῦ θανάτου, ἡ μοναδική καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου, καθώς ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι πηγή ἀνεξάντλητης δύναμης• δύναμης πού μᾶς κρατᾷ ὄρθιους καί δυνατούς, πέρα ἀπό κάθε δυσκολία, πέρα ἀπό κάθε ἐμπόδιο, πέρα ἀπό κάθε κρίση. Γεμίζει φῶς καί νόημα τήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου, καί καλεῖ, μέ τό στόμα τοῦ ὑμνωδοῦ, τόν κάθε ἕναν ἀπό ἐμᾶς προσωπικά μέ τήν πρόσκληση: «Δεῦτε λάβετε φῶς, ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».
Γιατί, ὅπως γράφει καί ὁ Ντοστογιέφσκυ: «…δέν ὑπάρχει πιό ἀγαθό, πιό βαθύ καί πιό τέλειο ἀπό τόν Χριστό. Κι ἄν ὁ Χριστός εἶναι τό πιό βαθύ καί τέλειο ἀγαθό, τότε δέν μπορεῖ παρά νά εἶναι καί ἡ πιό μεγάλη ἀλήθεια, ἡ ἀπόλυτη ἀλήθεια. Γιατί στόν Χριστό, ὡς Θεό, ταυτίζεται τό ἀπόλυτο ἀγαθό καί ἡ ἀπόλυτη ἀλήθεια, ὅπως ταυτίζεται καί ἡ ἀπόλυτη ὀμορφιά». Μέσα σέ αὐτήν τήν ὀμορφιά καί τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως, ἄς διερωτηθοῦμε, ἀγαπημένα παιδιά τῆς Ἐκκλησίας μας: Ἀλήθεια, πόσοι ἀπό ἐμᾶς, στίς προκλήσεις τῶν καιρῶν, στήν φυλακή τῆς μονώσεώς μας, στήν σκλαβιά τῆς καταναλώσεως, τοῦ καιροσκοπισμοῦ καί τοῦ ἀτομισμοῦ, ἀπαντοῦμε μέ τά λόγια τοῦ Σολζενίτσυν: «Ὅταν ἡ σκέψη μου παραπαίει, κλονισμένη ἀπό τήν ἀμφιβολία, ὅταν τό πνεῦμα λιποψυχεῖ, ὅταν οἱ πιό ἔξυπνοι δέ βλέπουν πιό πέρα ἀπό τό βράδυ καί δέ ξέρουν τί θά κάνουν τό πρωί τότε, Κύριε, μοῦ στέλνεις τήν φωτεινή Σου σιγουριά: Ἐσύ ὑπάρχεις κι Ἐσύ θά φροντίσεις νά μήν κλείσουν ὅλοι οἱ δρόμοι τοῦ Καλοῦ».
Σέ αὐτό, λοιπόν, τό σκοτάδι πού γεννᾷ ἡ ἁμαρτία, καθώς ἡ χαρά μᾶς διαφεύγει καί χάνουμε τό θάρρος μας, ἔχουμε ἀνάγκη νά ἀνοίξουμε τίς καρδιές μας καί νά ἀφήσουμε τόν Χριστό νά λάμψει. Νά μᾶς καταυγάσει μέ τό Ἀνέσπερο Φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του, καθώς, ὅπως ἀναφέρει καί ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου κυρός Παῦλος: «Δύο ἐπιλογές μᾶς ἔμειναν: Ἤ θά σταυρώσουμε τόν ἐγωισμό καί τόν φόβο πού γεννάει, γιά νά μπορέσουμε νά φθάσουμε στήν Ἀνάσταση τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ἤ θά σταυρώνουμε τούς ἄλλους, νομίζοντας ὅτι θά ζήσουμε ἐμεῖς».
Ὁ Χριστός ὅμως Ἀνέστη! Ἐμεῖς θά ἀναστηθοῦμε;;
Καλή Ἀνάσταση!!!
Διάπυρος πρός Θεόν Ἀναστάντι εὐχέτης πάντων ὑμῶν,
Ὁ Ἐπίσκοπος καί Πνευματικός σας Πατέρας
†Ὁ Κισάμου & Σελίνου
ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ