Άρθρα-Ομιλίες

«Ακούει κανείς πως πονάω, ακούει κανείς κι ας μη μιλάω
Ακούει κανείς την καρδιά μου, ακούει κανείς τη μοναξιά μου»

                                                                                            (Γιώργος Αλκαίος)

«Άδειασε η ψυχή μας» ένα από πολλά σχόλια σε ανάρτηση φωτογραφίας που απεικονίζει μια μεγάλη αλήθεια. Που οδηγήσαμε την ζωή και την κοινωνία μας, με τις επιλογές και τη στάση ζωής που τόσο αβασάνιστα, άκριτα και ανόρια υιοθετήσαμε. Τρόπο ζωής, νοοτροπίες, που κληροδοτούμε στις σημερινές και επόμενες γενιές. «Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις», λένε. «Μια φωτογραφία, χίλιες αλήθειες», θα μπορούσε να πει κανείς παραφράζοντας και βλέποντας την φωτογραφία αυτή.

Με σχόλιο του το Γραφείο Τύπου του 1ου κόμματος της αντιπολίτευσης, σύμφωνα με το ΑΜΠΕ, διερωτάται: «γιατί η κυβέρνηση δεν προχωρά στην υποχρεωτική χρήση μάσκας και στις εκκλησίες», κατηγορώντας την ότι μετατρέπει το «σοβαρό θέμα της δημόσιας Υγείας σε πεδίο πειραματισμών, παλινωδιών και πολιτικών τακτικισμών». Οι πάσης φύσεως πολιτικές-κομματικές αντιπαραθέσεις, δηλώνουμε απερίφραστα, δεν μας αφορούν. Δεν εμπλεκόμεθα και ούτε είμαστε αρμόδιοι να κρίνουν, πολλώ δε μάλλον, σχολιάσουν την όποια ορθότητα ή σκοπιμότητα των.

«Ο καθένας είναι ένοχος για όλα και απέναντι σε όλους», θα πει ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι, με το στόμα του γέροντα Ζωσιμά. Υπερβολικός και παράλογος ο λόγος αυτός θα απαντήσει η προσβεβλημένη λογική μας, ο… «εξωτερικός» νους, ο οποίος θέλει τα πάντα να ερμηνεύει και να εξηγεί, σύμφωνα με το πεπερασμένο όριο του. Νους που μοιάζει σαν όλους εκείνους της εποχής του Χριστού, οι οποίοι λίγο πριν το Πάθος Τον ενέπαιζαν και Τον ειρωνευόταν, λέγοντας: «άλλους έσωσεν, εαυτόν ου δύναται σώσαι» (Ματθ. 27,42), μη μπορώντας και η δική τους λογική να κατανοήσει ότι αυτοί οι…. «άλλοι», είναι ο Ίδιος ο Χριστός. Και πως όταν ο Χριστός έσωζε και σώζει τους.. «άλλους», ελευθερώνοντας τους, ελευθερώνοντας μας, από τα δεσμά του θανάτου και της αμαρτίας, σώζει τον εαυτό Του. Καθώς οι.. «άλλοι» είναι Εκείνος. Για τούτο και στις μέρες μας βλέπουμε να μην μπορεί να γίνει κατανοητό ούτε αποδεκτό από πολλούς η αλήθεια πως, σε ότι αφορά την πίστη, ο πιο θανατηφόρος ιός είναι να ζει ο πιστός μακριά από το Θεό. Να στερείται δηλ. την Θεοκοινωνία, η οποία βιώνεται ως τρόπος και στάση ζωής και κορυφώνεται δια του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, της Θείας Κοινωνίας. Μυστήριο δια του οποίου ο πιστός γίνεται «σύσσωμος και σύναιμος» Χριστού. «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου του αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ιω. 6,56). Ταυτόχρονα δε, ο πιστός, ενώνεται και με τους εν Χριστώ αδελφούς του. «Ίνα πάντες εν ώσιν». Αυτή η ενότητα πραγματώνεται μόνο εντός του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Όχι δεν είναι μοντάζ, ούτε στημένη φωτογραφία, πολλώ δε μάλλον δεν είναι.. «fake», για να χρησιμοποιήσω ορολογία που μπήκε στην ζωή μας, μαζί με τον… κορωνοϊό. Είναι ο Γιαννάκης, ένα χαριτωμένο και πανέξυπνο παιδί της Ε΄ Δημοτικού που μεγαλώνει μέσα σε μια ευλογημένη οικογένεια. Ο Γιαννάκης λοιπόν ήρθε το απόγευμα της Κυριακής των Βαΐων, πριν την έναρξη της Ακολουθίας του Νυμφίου και πριν.. κλειδώσουμε τις θύρες του Μητροπολιτικού μας Ναού, ήρθε στο ιερό, όπου ετοιμαζόμεθα για την έναρξη της Ακολουθίας. Χώρος γνώριμος, οικείος και αγαπημένος για εκείνον. «Γιαννάκη αυτές τις μέρες δεν θα μας βοηθήσεις στο ιερό, χρειάζεται να μείνεις σπίτι σου για να είσαι καλά με την οικογένεια σου», του είπα. «Εμένα ο Χριστός με αγαπά και άμα είμαι εδώ θα είμαι καλά, εδώ θέλω να είμαι», μου απάντησε κοιτώντας με στα μάτια και περιμένοντας να συμφωνήσω μαζί του και «να μείνει εδώ». «Σε αγαπά, του ανταπάντησα, γι΄ αυτό και θέλει να μείνεις στο σπίτι σου». Ακολούθησε σιγή. Δάκρυσε και σε λίγο έφυγε, κοιτώντας με γεμάτος παράπονο και απορία. Σιώπησα… Κλειδώσαμε τις θύρες και άρχισε η Ακολουθία. Ο Γιαννάκης το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης και ενώ καθόταν μπροστά από την τηλεόραση του σπιτιού του μαζί με τους γονείς του, μόλις άρχισαν να διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια, αυθόρμητα και χωρίς να πει τίποτα στους γονείς του, σηκώθηκε πήγε στην γωνία του σαλονιού τους όπου έχουν δημιουργήσει ένα προσευχητάριο, πήρε ένα κερί και σε κάθε Ευαγγέλιο το άναβε και έστεκε δίπλα από τον Ιερέα που διάβαζε το Ευαγγέλιο!

«..Χρειάζεται μόνον να καταστρέψετε στην ανθρωπότητα την ιδέα του Θεού. Όταν ολόκληρη η ανθρωπότητα αρνηθεί τον Θεό, τότε θα τελειώσει όλη η προηγούμενη κοσμοαντίληψη, η προηγούμενη ηθική, και θα ΄ρθει το καινούργιο. Τότε θα προκύψει ο άνθρωπος-θεός…»

(Μέγας Ιεροεξεταστής-Δαιμονισμένοι, Ντοστογκιέφσκυ)

Είναι αλήθεια ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιάς νέας οδυνηρής πραγματικότητας η οποία οδήγησε σε ανατροπή της ζωής και της καθημερινότητας όχι μόνον της δικής μας, αλλά της ανθρωπότητας στο σύνολο της. Μπροστά στην θλιβερή αυτή αλήθεια καλούμεθα να συμβάλλουμε ο καθένας μας από το δικό του μετερίζι για την υπέρβαση της κρίσις αυτής με τις, κατά το δυνατόν, λιγότερες συνέπειες και απώλειες. Προϋπόθεση της συμβολής μας η πλήρης συμμόρφωση σε ότι επιτάσσουν οι εντολές-οδηγίες των αρμοδίων Κρατικών Υπηρεσιών του Κράτους. Η Εκκλησία, ως φιλόστοργος Μητέρα, απευθυνόμενη προς τα παιδιά Της συστήνει και προτρέπει στην συμμόρφωση προς τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων. Είναι προφανές πως, εάν ο βαθμός δυσκολίας αυξηθεί και η Πολιτεία λάβει ακόμα πιο δραστικά μέτρα, η Εκκλησία θα κληθεί να υιοθετήσει τα μέτρα αυτά, συμβάλλοντας εις την αποφυγή της διασποράς. Ο Πρωθυπουργός της Χώρας, με αίσθημα υψηλής ευθύνης, και «νιώθοντας έντονη την ανάγκη να επικαλεστεί την πίστη για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων», καλεί όλους μας «να ακολουθήσουμε συντεταγμένα τις οδηγίες των γιατρών και των ειδικών». Μονόδρομος λοιπόν η συμμόρφωση στις εντολές-οδηγίες των ειδικών επιστημόνων.

«Είναι καθήκον όλων μας να αναλογιστούμε τι θα πράτταμε εμείς στη θέση των σωμάτων ασφαλείας και κυρίως, τι θα πράτταμε αν ήμασταν εμείς οι μετανάστες. ….. Η εξαγγελία αναστολής παραλαβής αιτήσεων, συνδυαζόμενη με την εξαγγελία για άμεση επιστροφή στη χώρα προέλευσης χωρίς καταγραφή όσων εισέρχονται παράνομα σε ελληνικό έδαφος, αποτελεί ένα μέτρο δυσανάλογο, ατελέσφορο και κυρίως επικίνδυνο για το κράτος δικαίου».

«Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον». (Γ. Σεφέρης).

Εύλογο και πάντα επίκαιρο γεννάται το ερώτημα: Τελικά.. τι είδους Ελλάδα, τι είδους Πατρίδα θέλουμε; Δύσκολη η απάντηση. Τα αυτονόητα και δεδομένα, ολοένα και περισσότερο, ανατρέπονται και τίθενται υπό κρίση και αίρεση. «Η απτή και αξόδευτα πεζή πραγματικότητα της σύγχρονης ζωής θυμίζει μάλλον… μποτιλιάρισμα σε πολυσύχναστο δρόμο» γράφει στοχαστής των καιρών μας. Και είναι, νομίζω, μια μεγάλη αλήθεια.